Mijn ervaring met Huidkanker

Ik liep al jaren met een vreemd plekje op mijn onderrug. Het was net een blaasje, jeukte niet, deed niet zeer, maar alleen ging het plekje soms open, vooral zomers wanneer het warm  was aangezien ik nogal transpireerde op mijn rug! Dan weet het plekje ontzettend week en ja was stuk gaan een koud kunstje. Op een gegeven moment toch maar eens naar de huisarts, dat zal ergens in 1992 geweest zijn, Mijn toemalige huisarts, die ging het plekje met een laserstraal behandelen, zodat er een klein beetje huid zou worden afgebrand en dat het geheel weer goed zou kunnen genezen. Nu inderdaad dat ging heel goed, ware het niet, dat er helaas een maanvormig stukje niet is weggehaald en dat groeide langzaam maar zeker toch weer aan. Een paar jaar later, was het weer redelijk de grote van wat het ooit had, en ja hoor ook weer dezelfde problemen, dus naar de huisarts, inmiddels een andere, en kreeg een zalfje, hielp niet, nog maar een zalfje, maar door dat gesmeer werd het huidje weer erg teer en nog dunner dan het al was, en ging dus aldoor stuk, en ik ging niet meer naar de huisarts. Maar begin 2004 toch maar weer heen, het was namelijk groter geworden en ging nu wel vaak open. Ik alles verteld, ook dat zalfjes niets deden, omdat ik dat al vaker gehad had, maar ja er waren andere zalfjes en dus toch maar proberen, nu volgens mij waren dat nooit een keer andere zalfjes, maar oké!!! Maar................ergens in september ging het wel  helemaal verkeerd, het ging dragen, en zelfs etteren, en ja het moest dus aldoor verbonden worden, eerst kon het nog gewoon met een pleister, maar helaas dat ging op een gegeven moment ook al niet meer en moesten we met gaasjes aan de gang! Vaak naar de huisarts, gevraagd of nu dan toch eens door mocht, maar ja volgens hem kon de huidarts nu niets doen, want het was ontstoken. Hoe dan ook het werd maar erger en erger en eindelijk ik mocht door.

Half december 2004 kon ik terecht bij de chirurg maar deze vertrouwde het niet geheel en moest eerst maar eventjes naar de huidarts. De assistente had een afspraak gemaakt en daar kon ik dan 5 januari terecht. Deze vertrouwde het ook niet en meteen een biopt genomen. En ja dat moest natuurlijk eerst weer pathalogisch onderzocht worden.  Een telefonische afspraak gemaakt voor de uitslag en dat was de 19e en helaas het was dus wel huidkanker, maar gelukkig de bacaalcarcinoom en dat is dan de gunstige van alle vier de soorten! Dus dat was in ieder geval iets!!!! Het moest dus verwijderd worden, maar het was te groot voor he, dus moest weer terug naar de chirurg, maar de assistente van hem zou morgen een afspraak maken en mij weer opbellen! De 26ste kon ik daar terecht. En lag al op de tafel, de boel was al verdoofd ook, maar toen kwam de chirurg erbij, tot die tijd alleen maar co-assistenten en arts-assistenten aan mijn behandelbedje gehad, en nee dat kon hij niet weghalen, dat was veel te groot, en kon gewoon niet bijelkaar getrokken worden. Dus .............moest via plastiek! En dat moest dan weer onder narcose.

Op 23 februari kon ik dan eindelijk maar toch geholpen worden, want het was inmiddels geen doen meer. Drie maal per dag verschonen ging al niet meer, het kwam er almaar door heen!  Alleen dat ging ook weer niet geheel zoals het zou moeten gaan. Ik ben smiddags geholpen en was gelukkig om vijf uur al op zaal en het ging heel goed was al snel bij.  maar een uurtje later werd het been heel warm kijk onder de dekens en oef alles was rood!!! Het bloed ging dwars door de dikke bandage heen, vreemd niet, dat voor een schaafwondje, dat vond ik dus ook. Ik de zuster bellen en die snapte het ook niet. Maar de volgende dag werd alles duidelijk. Niets schaafwondje het was gat geworden. Er was tijdens het afschaven iets niet goed gegaan en het apparaatje heeft een hap uit mijn been genomen!  UIteindelijk smiddags, nadat de boel weer flink verbonden was, toch naar huis, en 2 maart moest ik weer voor controle. Toen bleek de ernst, het huidje op mijn rug, waar dat basaalcarcinoom weggehaald is, had ook al niet gepakt en dat op mijn been, zou nooit uitzich zelf dicht gaan, aangezien het gelijk was aan een derde graads brandwond, er was dus gewoon teveel weggehapt!!!! Dus heeft mijn ma zo'n zeven weken lang iedere dag beide wonden uitgespoelt a 10 minuten per wond. Ik had wel hulp nodig, aangezien je op je rug en achterop je been niet zoveel kan zien, en dus ook niet of het goed gaat! Hoe dan ook dicht gaan deed het in ieder geval niet, en na vele keren naar het ziekenhuis geweest te zijn voor controle!!! Kon ik dan 22 april weer voor een huidtransplantatie (plastiek) dit maal wel door een andere chirurg. Want ook al had de arts-assistent van de vorige chirurg het verknalt, die man wilde ik niet meer!!!!

22 april dan weer het ziekenhuis in. Was er nog maar net, of ik moest me snel omkleden en werd al weggereden met mijn bed richting de ok, nu dat is lekker hoor. Niet nadenken, voor ik het wist lang ik alweer terug op zaal. Ik mocht niet mijn bed uit en moest mijn been rustig houden. Ik schrok al eventjes, maar gelukkig alles was goed gegaan, maar ik mocht er vijf dagen niet op lopen omdat ze nu toch zeker wilde weten dat het goed zal gaan. En gelukkig op 27 april, toen ik weer voor controle moest, bleek dat alles oke was. Nadat er meer als 30 hechtjes van mijn been verwijderd waren, bleek dat huidje goed te zitten en toen mijn rug, het plek waar het om ging, toen daar de hechtjes verdwenen waren bleek ook dat huidje goed te zitten, heerlijk wat was ik blij!!!!  Hoefde ook niet meer te spoelen.  En na vele keren de chirurg nog bezocht hebben met een controle beurt, hoefde ik daar niet meer terug te komen, maar moest nog wel naar de huidarts terug.

16 juni kon ik dan weer bij de dermatoloog  terecht en hij vond het plekje op mijn rug ook heel goed, maar .............. helaas hij vond er nog eentje, en dat was toch wel eventjes schrikken, Na een biopt genomen te hebben, bleek het inderdaad weer om basaalcarcinoom te gaan. En dat moest er dus ook uit, maar dit was nog een klein plekje en dat kon hij zelf wel doen. Maar ja eerst vakantietijd, dus kon ik pas 12 oktober terecht en dat duurde wel lang hoor! Want onbewust ben je er toch wel flink mee bezig. Maar goed toen het verwijderd was en alles goed was weggenomen is er nog geen plekje meer gevonden gelukkig!!!!

Kort weg gezegd, is mijn ervaring met huidkanker nogal vreemd verlopen. Bij het eerste plekje viel de schrik wel mee, terwijl ik nooit het idee heb gehad dat het wel eens kwaadaardig zou kunnen zijn, maar ik wilde er gewoon vanaf omdat het gewoon heel vervelend was! En ja tijdens het verwijderen ervan, ging het dus niet geheel goed, waardoor ik er dus nog een grote wond bij kreeg. En omdat het dus niet gepakt had om mijn rug, en er een grote wond bij had, heb ik ook daarna niet veel tijd gehad me zorgen te maken of te piekeren. Maar toen die twee wonden geheeld waren en ineens bleek dat er een tweede kwaadaardige plekje was, ja toen drong het wel tot me door. Toen moest ik het geheel toch wel een plekje geven, maar oké het is voor mij gelukkig bij die twee gebleven voorlopig en nu ben ik er ook niet zo super mee bezig moet ik zeggen!! Let er wel op, dat ik niet te lang of teveel in de zon zit, en ook op plekjes die ik niet vertrouw die houd ik goed in de gaten totdat ze verdwenen zijn!!!!

                                                              

                 

Terug naar Home